Bij Jules en Alice

Tekst: 

Met: 

Ofte een toneelstuk van Tom – ik heb een afschuwelijk Aantwaarps accent – Lanoye.
De immer charmante I. uit H. had me gevraagd om het uitgelezen toneelschap op de gevoelige plaat vast te leggen. En tegen een toneelgezelschap die naar de naam “Voor Taal en Kunst” luistert kan je geen neen zeggen. Laat staan tegen I.
Dus het gerei in de zak en naar Mechelen getogen om een paar kiekjes te nemen. Tot mijn afgrijzen was het, opgelet eufemisme alarm, aanwezige licht van zo’n bedenkelijke kwaliteit dat ik er overtuigd van was met quasi onbruikbare foto’s thuis te komen. Intiem theater vereist intiem licht …
Bon, ik heb er het beste uitgeperst. Beter lukte me niet. Snif.
En oh ja, het stuk zelf hoor ik u denken.

Jules is garagist en besluit op een dag zijn bloeiende zaak op te geven om zich in de antiekhandel te storten. Zijn vrouw Alice kan dit alleen maar ondergaan en nu haar man thuis blijft en niet meer de hele dag op pad is met zijn takelwagen, maakt ze kennis met zijn vreemde kantjes.

ALICE PAUWELS Ziet gij mij graag?

JULES DESMET Waarom vraagt ge dat? Heb ik iets verkeerds gezegd?
Ben ik te ver gegaan misschien?

Bij Jules en Alice is een tragikomedie waarbij de tragedie wenkbrauwen doet fronsen en de komedie tenen doet krullen. Een stuk over loslaten van wat we dachten te hebben en van proberen grijpen wat ons in gedachten vasthoudt.