Dwaas!

Tekst: 

Regie: 

Met: 

"Dwaas" gaat over de ondraaglijke lichtheid van de liefde,
die zich pas echt laat kennen als de personages er eens flink tegenaan botsen.
Waartegen?
Deuren, natuurlijk.
Of dacht u dat VTK dit stuk ook zonder deuren zou kunnen spelen?
Een hilarische confrontatie tussen hormonen en dwazen, licht verteerbaar doordat "de kalkoen" halfgaar blijft...

 

De kalkoen (Maleagris Gallopavo) is in onze middeleeuwse en hedendaagse literatuur altijd al de verpersoonlijking geweest van een licht van dwaasheid voorzien personage. De “risee” van het verhaal. De spotvogel, als het ware.
De Fransen noemen dit personage een “dindon”, al bedoelen de Engelsen met een “cold turkey” dan weer wat anders.
De oorsprong van dit redelijk bespottelijke beest, dat te pas en van onpasselijk te worden op onze kerstdis opduikt, is vrij vaag.
Volgens de Fransen betrof het een soort kip uit Indië. Poule d’Inde. Al bedoelde men waarschijnlijk West-Indië.
Vraag het de Engelsen en die vinden dat Turkije niet helemaal vrij te pleiten valt.
Volgens de Nederlandse etymologie zou het een hoen uit Calicut betreffen. Een Calicut Hoen, later verbasterd tot “kalkoen”. Calicut heet nu officieel Kozhikode, en ligt in de Indische deelstaat Kerala.
Oost-Indië dus.
Volgens VTK echter zou dit soort gevogelte wel eens uit het Waasland afkomstig kunnen zijn. Poulet d’Waas.
Vandaar waarschijnlijk de connotatie van lichte idiotie dat het beest al een tijdje met zich meezeult.
Dit maar om te zeggen dat zowel de Engelsen, Fransen en alle anderen het bij het verkeerde eind hebben.
Het dier is namelijk afkomstig uit Zuid-Amerika, waar de Maya’s het op Yukatan al als eersten op hun Kerst- of Thanksgivingday-menu plaatsten.
West-Indië dus.
Of hoe je de wereld rond kan reizen door opzoekingen te doen over een redelijk imbeciel beest.
Maar dit geheel terzijde.
Waarom het stuk dat wij u vanavond voorschotelen dan wel “Dwaas” heet komt u pas op het einde aan de weet. Het is namelijk het laatste woord van het stuk.
Uitgesproken door ene meneer d’Ooyer, die van zichzelf vindt dat hij zich heel de tijd als een “Dindon” heeft gedragen. Een “Dwaas” dus. Niet geheel ten onrechte, overigens.
Al gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat hij zeker niet de enige is.
Zo dadelijk loopt de scène vol met kalkoenen, dindons, turkeys, risees en andere door hun hormonen gedirigeerde dwazen.
Bijzonder veel plezier. En wij hopen dat deze late Kerstdis u toch nog zal smaken!

 

Januari 2009